แบบฝึกสโตอิก
สโตอิกกับความวิตกกังวล: ทำอย่างไรเมื่อกังวลจนท่วมใจ
เมื่อความวิตกกังวลเข้าครอบงำ วิธีแบบสโตอิกคือแยกสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นจริงในตอนนี้ออกจากสิ่งที่ใจกำลังคาดเดา แล้วถามว่าส่วนไหนอยู่ในอำนาจของคุณ เซเนกาสังเกตว่าเราทุกข์ในจินตนาการมากกว่าในความเป็นจริง แบบฝึกด้านล่างใช้เวลาราว 5 นาที และจบลงด้วยการกระทำเล็กๆ หนึ่งอย่างที่ทำได้ในวันนี้
ความวิตกกังวลส่วนใหญ่เป็นเรื่องของอนาคต ร่างกายตอบสนองราวกับสิ่งที่กลัวมาถึงแล้ว: แน่นหน้าอก ความคิดแล่นเร็ว อยากตรวจดูอีกสักครั้ง ชาวสโตอิกไม่ได้มองว่าปฏิกิริยานี้น่าอาย เซเนกาเขียนว่าความรู้สึกบางอย่างเกิดขึ้นกับทุกคน และไม่อาจใช้เหตุผลปัดทิ้งไปได้ง่ายๆ สิ่งที่พวกเขาตั้งคำถามคือเรื่องเล่าที่ซ้อนอยู่บนความรู้สึกนั้น ว่าเรื่องเลวร้ายที่สุดจะเกิดขึ้นแน่ ว่าจะทนไม่ไหว และว่าการกังวลไว้ตั้งแต่ตอนนี้คือการเตรียมตัวแบบหนึ่ง
เครื่องมือหลักของพวกเขาคือการคัดแยกแบบง่ายๆ เอพิคเตตัสเปิดคู่มือของเขาด้วยการแบ่งโลกออกเป็นสิ่งที่อยู่ในอำนาจของเรา (การตัดสิน การเลือก และการกระทำถัดไปของเรา) กับสิ่งที่อยู่นอกอำนาจของเรา (คนอื่น ผลลัพธ์ อนาคต) ความวิตกกังวลเทความสนใจลงไปในกองที่สอง แบบฝึกนี้คือการย้ายความสนใจกลับมายังกองแรก อย่างอ่อนโยนและซ้ำแล้วซ้ำอีก แนวคิดนี้เดินทางมาไกล อัลเบิร์ต เอลลิส และแอรอน เบ็ค ผู้วางรากฐานการบำบัดทางความคิดสมัยใหม่ ต่างยอมรับว่าได้รับอิทธิพลจากเอพิคเตตัส
แบบฝึกสโตอิก 5 นาทีสำหรับความวิตกกังวล
ใช้สมุดหรือแอปโน้ตในโทรศัพท์ การเขียนออกมาสำคัญกว่าการทำให้สมบูรณ์แบบ
- 1บอกว่าตอนนี้กำลังเกิดอะไรขึ้น
บรรยายขณะนี้ด้วยประโยคเรียบๆ หนึ่งประโยค ไม่ใส่คำขยาย เช่น “ฉันนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน มีอีเมลฉบับหนึ่งที่ยังไม่ได้ตอบ” ยึดเฉพาะข้อเท็จจริงที่ถ่ายรูปออกมาได้
- 2เขียนคำทำนายลงไป
จากนั้นเขียนสิ่งที่ใจบอกว่าจะเกิดขึ้น เช่น “ฉันจะตกงาน” หรือ “พวกเขาโกรธฉัน” เมื่ออยู่บนกระดาษ มันจะกลายเป็นข้อกล่าวอ้างที่ต้องตรวจสอบ ไม่ใช่ความจริงที่คุณจมอยู่ข้างใน
- 3แยกเป็นสองคอลัมน์
อยู่ในอำนาจของฉัน: สิ่งที่ฉันจะทำต่อไป วิธีเตรียมตัว สิ่งที่ฉันจะพูด อยู่นอกอำนาจของฉัน: ปฏิกิริยาของพวกเขา ผลลัพธ์ จังหวะเวลา ซื่อตรงกับตัวเอง คำทำนายส่วนใหญ่มักตกอยู่ในคอลัมน์ที่สอง
- 4ถามคำถามของมาร์คัส
มาร์คัส ออเรลิอัสบอกตนเองว่าอย่ารับชีวิตทั้งชีวิตเข้ามาในคราวเดียว แต่ให้ถามถึงขณะนี้ว่า ในเรื่องนี้มีอะไรที่ทนไม่ได้จริงๆ? (เมดิเทชันส์ VIII.36) คำตอบมักเป็นว่า ยังไม่มี
- 5ทำหนึ่งอย่างจากคอลัมน์แรก
เลือกการกระทำที่เล็กที่สุดซึ่งเป็นของคุณ: ส่งอีเมล โทรศัพท์ จดงานไว้ในรายการของวันพรุ่งนี้ หรือออกไปเดินสัก 10 นาที แล้วปล่อยให้ส่วนที่เหลือรออยู่ในที่ของมัน
ชาวสโตอิกเขียนไว้ว่าอย่างไร
สิ่งที่ทำให้เราหวาดกลัวมีมากกว่าสิ่งที่บดขยี้เรา เราทุกข์ในจินตนาการมากกว่าในความเป็นจริง ขอฉันเสนอเครื่องป้องกันสักสองสามอย่างที่คุณใช้เสริมความแข็งแกร่งให้ตนเองได้
เซเนกาเขียนข้อความนี้ถึงเพื่อนที่กลัวสิ่งที่อาจเกิดขึ้น เขาไม่ได้บอกว่าความกลัวนั้นไร้สาระ เขาบอกว่าสิ่งที่ทำให้เราหวาดกลัวส่วนใหญ่ไม่เคยมาถึงในรูปแบบที่เราจินตนาการไว้ ภาพในจินตนาการจึงควรได้รับการมองซ้ำอีกครั้ง
ข้อคิดสโตอิกเพิ่มเติมว่าด้วยความกลัวและความวิตกกังวล →จะเรียกความทุกข์ร้อนมาทำไม? มันจะมาถึงเองในไม่ช้า และคุณก็ทำลายวันนี้ด้วยการหวาดหวั่นวันพรุ่ง ช่างโง่เขลาที่จะทุกข์ระทมในตอนนี้เพียงเพราะความทุกข์อาจมาถึงในภายหน้า
ราคาของความกังวลจ่ายกันในวันนี้ แม้สิ่งที่กลัวจะไม่เคยมาถึง นี่คือประโยคที่ควรนึกถึง เมื่อความวิตกกังวลแสดงตัวว่าเป็นความรับผิดชอบ
หากเหล่าเทพมีอำนาจ ทำไมไม่อธิษฐานขอให้เหล่าเทพมอบความสามารถที่จะไม่กลัวสิ่งที่คุณกลัว หรือไม่ปรารถนาสิ่งที่คุณปรารถนา แทนที่จะอธิษฐานขอให้สิ่งต่างๆ เกิดขึ้นหรือไม่เกิดขึ้น?
มาร์คัสกลับด้านคำขอ แทนที่จะขอให้โลกเป็นไปในทางใดทางหนึ่ง ให้ขอความมั่นคงที่จะไม่ตกอยู่ใต้อำนาจของความกลัว สิ่งนั้นคุณฝึกได้ ส่วนผลลัพธ์นั้นฝึกไม่ได้
อ่านเพิ่มเติมเรื่องสิ่งที่คุณควบคุมได้ →