Disiplin, görev ve iyi iş üzerine Stoacı sözler

Önündeki işe aklı ciddiyetle, güçle ve sakince izleyerek çalışırsan — iç benliğini sanki hemen geri verecekmişsin gibi temiz tutarak — hiçbir şey beklemeden, hiçbir şeyden korkmadan, her sözü inançla söyleyerek: iyi yaşarsın.

Bu hayat açlığını üzerinden at. Acı çekeceğin saatin pek önemi yok — bir gün mutlaka acı çekeceksin. Önemli olan yaşamanın uzunluğu değil, soyluluğudur.

Her alışkanlık, ona karşılık gelen eylemle sürer. Yürümek yürüyerek, koşmak koşarak. İyi okumak mı istiyorsun, oku. Otuz gün bırak da ne olduğunu gör.

İyi insana özgü kalan şudur: olandan ve kendisi için eğrilen iplikten hoşnut olmak. Göğsüne yerleştirilmiş tanrısallığı kirletmemek, onu dingin tutmak, gerçeğe aykırı hiçbir şey söylememek.

Bazen hayat, büyük acı pahasına bile olsa, bize güvenen sevdiklerimiz uğruna geri çağrılmalı ve dudağın kıyısında tutulmalıdır. İyi insan hoşuna gittiği sürece değil, görevinin bağladığı sürece yaşar.

İnsan çıkarını kutsallık, iyilik ve dostlarla aynı yere koyarsa, hepsi güvence altına alınır. Çıkarı bir yere, adaleti başka bir yere koyarsan, her şey bu yükün altında çöker.

Böyle bir insan tanrıların rahibi gibidir: hazla kirlenmemiş, acıyla yaralanmamış, hakaretle sarsılmamış, en soylu mücadelenin savaşçısı, adaletle derinden boyanmış, payına düşen her şeyi bütün ruhuyla kabul eden biri.

Gerçekten deneyen biri bu işlerin kendisini hiç yanılttığını gördü mü? Yapılırken daha kolay olmadıkları oldu mu? Özgüvensizliğimiz zorluğun sonucu değildir; zorluk özgüvensizliğimizden doğar.

Bir adam güzel bir hana girer ve handan hoşlanınca orada kalmaya karar verir. Amacını unuttun. Bu hana gitmek için yola çıkmamıştın. Yalnızca buradan geçiyordun.

Adaletten, doğruluktan, ölçülülükten ve metanetten daha iyi bir şey bulursan — aklın mümkün kıldığı şeylerde zihninin duyduğu hoşnutluktan daha iyi bir şey — bütün ruhunla ona yönel.

İnsan dilini tutup sırrını yalnızca bir dinleyiciye açsa bile, bir sır ortalık yerde konuşulmaya başlayınca çok geçmeden bir kalabalığı başına toplar. Gönül huzuru her şeyden önce haksızlık etmemek üzerine kurulur.

Tanrı der ki: gerektiği gibi çalıştığını, antrenörünü dinlediğini, gerektiği gibi beslendiğini kanıtla. Peki zamanı geldiğinde zayıf mı düşeceksin? Şimdi ateş zamanı. Ona iyi katlanılsın.

Sözünü bozmaya, öz saygını yitirmeye, nefret etmeye, kuşkulanmaya, lanet etmeye ya da ikiyüzlülük yapmaya seni zorlayacak hiçbir şeyi asla yararlı sayma. Kendi aklını ve içindeki tanrısallığı her şeye yeğleyen kişi ne yalnızlığa ne de kalabalığa ihtiyaç duyar.

Ceza bekleyen cezayı bulur; cezayı hak eden de onu bekler. Vicdanın kötü olduğu yerde bazen güvenlik gelebilir, ama asla rahatlık gelmez — çünkü insan, şimdi yakalanmasa da yakında yakalanabileceğini düşünür.

Dış şeylerden çekilip kendi iradene dönersen — onu çalıştırarak, doğaya uygun, özgür, güvenilir kılarak — ve her sabah bu kurallara uyarsan, gerçekten ilerleyen kişi sensin.

Elindeyse harekete geç ve birinin bunu görüp görmediğine bakınma. Platon'un Devlet'ini bekleme; en küçük şey iyi giderse bununla yetin.

Bilgi gelişigüzel kapılarak değil, parçalar üzerinde çalışıp bütüne ulaşarak toplanır. Yükü gücüne göre ayarla; taşıyabileceğinden fazlasını yüklenme. İstediğin kadarını değil, kaldırabildiğin kadarını iç.

Olimpiyatlarda kazanmak istiyorum. Ben de. Ama önce neyin geldiğini, ardından neyin geleceğini düşün. Sonra senin iyiliğine ise, işe koyul. Yoksa utanç içinde vazgeçersin.

Başkaları yaptığım işi engelleyebilir, ama koşullu davranma ve yön değiştirme gücüne sahip olan tutumumu engelleyemezler. Zihin, etkinliğinin önündeki her engeli bir yardıma çevirir.

Öğretmenler bizi yaşamak için değil tartışmak için yetiştirerek yüzüstü bırakıyor; öğrenciler de ruhlarını değil zekâlarını bilemeye gelerek onları yüzüstü bırakıyor. Böylece bilgeliğin disiplini salt bir söz oyununa dönüşüyor.

İyi insan hiçbir şeyi görünüş için değil, doğru olanı yapmak için yapar. Bunun ona ne yararı var? Bir adı doğru yazmanın yararı neyse o: yararı, onu yazmış olmaktır.

Biri bana haksızlık mı etti? Bu onun meselesi. Onun kendi tutumu, kendi etkinliği var. Şu an sahip olduğum şey, evrensel doğanın sahip olmamı istediği şeydir; yaptığım şey de kendi doğamın yapmamı istediği şeydir.