Yalnızlık ve iç kale üzerine Stoacı sözler

Kendi ruhundan daha sakin ya da dertten daha uzak çekilebileceğin hiçbir yer yoktur — özellikle de içinde seni hemen dinginliğe kavuşturan düşünceler taşıyorsan.

İster tanrılar her birimize özel koruyucular atamış olsun, ister Talih'in eline bırakılmış olalım, bir insanın başına gelebilecek en ağır lanet, onun kendi kendine düşman olmasını dilemektir.

Zeus nasıl kendi kendisiyle yaşar, dingin kalır ve kendine yakışan düşünceler düşünürse, biz de kendimizle konuşabilmeli, başkalarının yokluğunu hissetmemeli ve şeylerin şimdi bizi nasıl etkilediğini gözlemlemeliyiz.

Kendi içine çekil. İçindeki akıllı yanın doğası şudur: adil olanı yaptığında kendinden hoşnut olur ve böylece kendi dinginliğini güvenceye alır.

Bu meseleleri tekrar tekrar düşündüğünde, mutlu görünmeye değil gerçekten mutlu olmaya çalışacaksın — ve önce başkalarına değil, kendine mutlu görünmeye.

Tutkulardan özgür zihin bir kaledir; insanın sığınabileceği bundan daha güvenli bir yeri yoktur. Bunu görmemiş olan cahildir; görüp de ona sığınmayan mutsuzdur.

Doğru bir eylemin ödülünü başka yerde aramaya gerek yok — eylemin kendisi daha iyi bir karşılık getirir. Şu düşünceyi yakında tut: dürüstlüğünü kaç tanığın bildiğinin hiçbir önemi yok.

Erdemlerinin sergilenmesini isteyenler erdemin değil, ünün peşindedir. Alkış olmadan adil olmayacak mısın? Çoğu zaman hem adil hem de utanç içinde olman gerekir — ve bilge insan, hakkıyla kazanılmış böyle bir kötü ünü sevinç sayar.

Ruhuna özen göster. Düşüncelerimiz, sözlerimiz, eğilimlerimiz, ifadelerimiz, hatta yürüyüş biçimimiz ruhtan doğar. Ruh sağlamsa üslup güçlüdür; ruh kayarsa geri kalan her şey çöker.

Kendini ölçmek için kısa bir sınav: dünyanın şanslı dediği insanların aslında hepsinin en şanssızları olduğunu anladığında, kendi hayatına varmışsındır.

Kendini sına: hiçbir keder seni ezmiyorsa, gelecek olana dair hiçbir kaygı zihnini paralamıyorsa, ruhun sağlam duruyorsa — dimdik ve kendiyle barışık — o zaman en yüce iyiye sahipsin.

Şunu düşün: bilgelik kesilmeyen, bitmeyen bir sevinç verir. Bilge insanın zihni, kesintisiz bir huzurun hüküm sürdüğü ayın ötesindeki gökler gibidir. Bilgeliği ara — sevinç bilgeyi asla terk etmez.

İçinde huzurun yaşadığını şuradan anlarsın: hiçbir yaygara kulağına ulaşmıyorsa, hiçbir söz — övgü ya da tehdit, boş gürültü ya da sürekli uğultu — seni kendi zemininden sarsamıyorsa.

Herkes seni görüyormuş gibi yaşa; biri ruhunun içini görebiliyormuş gibi düşün — çünkü biri görebilir. Bir şeyin insanlardan gizli kalmasının ne yararı var?

Tizle pesin nasıl uyuştuğunu, farklı notalar veren tellerin tek bir armonide nasıl kaynaştığını anlatıyorsun. Bunun yerine bana ruhumu kendisiyle nasıl uyuma kavuşturacağımı öğret ki amaçlarım falso vermesin.

Özellikle neyden kaçınman gerekir? Kalabalıklardan. Henüz kendini onlara güvenle emanet edemezsin. Kendi zayıflığımı kabul ediyorum — dışarı çıkarken yanımda götürdüğüm karakteri eve hiçbir zaman aynen geri getirmem.

Elinden geldiğince kendi içine çekil. Seni daha iyi biri yapacak insanlarla arkadaşlık et. Gelişmelerine yardım edebileceğin kişileri kabul et. Akış iki yönlüdür — öğrenirken öğretiriz.

Elleri göğe kaldırmaya gerek yok, dualarımızı putun kulağına iletsin diye bir tapınak bekçisine yalvarmaya gerek yok. Tanrı hemen yanında — seninle, senin içinde.